سوسك سياه بالدار ميگه...

تيتر ميزنن با بالارفتن قيمت سكه آمار ازدواج موقت هم بالارفته يا ميره. چي ميشه گفت؟ يعني مشكل ازواج فقط مهريه س؟ اگه نباشه همه چي حل ميشه؟ مشكل خونه و خرجي و اينا نيست؟ مشكل بي مسئوليتي آدما حل ميشه؟ يعني اگه ما زنها بگيم مهريه نميخوايم همه چي حله؟ حقوق زن و مرد برابر ميشه؟ زن هم حق طلاق خواهد داشت؟ ارثيه چي؟ حق حضانت فرزند چي؟ حق سفر؟ تحصيل؟ كار و هزارتا كوفت ديگه چي؟ هزارتا چيز ديگه كه با ازدواج ديگه زن ندارتشون چي؟ همونقدري كه مهريه چرنده خيلي چيزاي ديگه هم چرنده. حالا با تيتري كه زديد مهريه راه حل داره گويا اما اون هزارتا چيز ديگه چي؟

وقتی حالت خرابه انگار همه چی دست به دست هم میده واسه رخاب تر شدن که من خودم یه جور تخلیه احساسی میدونمش و فکر میکنم حال خراب رو هیچ چیز شادی درست نمیکنه بلکه چیزای غمگین میزنه فرو میریزه همه چی رو. وقتی خراب تو ماشین میشینی و صدای داریوش از ضبط ماشین پخش میشه و رو صندلی عقب هم تنهایی و روتو میکنی سمت پنجره و چشات خیس میشه. وقتی هم پیاده میشی برف و باد و بارون با هم شروغ میشه و تو این هیاهو کسی اشکاتو نمیبینه و شروع میکنی به راه رفتن زیر این بارش تا آروم بشی.

همه چی به راهه انگار

همیشه دلم میخواست کمی متوقع بودم. از اطرافیانم از خانواده از دوستا از فامیل از همسر و حتی از خدا. ای کاش تواناییش رو داشتم که میگفتم چیزی رو که میخوام تا حسرت یه سری چیزا به دلم نمیموند تا تو خودم نمیریختم تا تو تنهایی گریه نمیکردم. ای کاش این توانایی رو داشتم.

چه زود این روزا، این یه هفته گذشت. دوازده ساعت دیگه دوباره روزای بد میرسه. دوباره دلتنگی و تنهایی. دوباره گریه و گریه و گریه. اینبار خونه تکونی هم هست.اوه خدای من.

وقتی که هیچ چیز سر جای خودش نیست یا حداقل تو فکر میکنی که نیست، چاره ای نیست جز سکوت. جز درد جز خشم فروخورده و این تویی که از درون نابود میشی. این تویی که اشکات بی هیچ بهانه ای سرازیر میشه. این تویی که داری نابود میشی و هیچکس نمیفهمه. این تویی که دلت میخواد نباشی. این تویی این تویی این تویی.